Często jest tak, że idziemy na pielgrzymkę mając jakąś intencję szczególną – np. pokutną. Pokutujemy za swoje własne grzechy, zwłaszcza ten jeden najcięższy, pokutujemy za męża który pije, pokutujemy za syna – córkę którzy nie prowadzą się zbyt dobrze i odeszli od Boga, pokutujemy za coś czego bardzo się wstydzimy, co jest wielka zniewagą dla Chrystusa z naszej strony i za co chcemy żałować i Bogu owe zniewagi wynagrodzić. Mając taką intencję możemy włączyć się w grupę pokutną.

Uczestnicy tej grupy idą w ramach swoich grup, ale spotykają się dodatkowo na wspólnej modlitwie pokutno – wynagradzającej w wyznaczonych miejscach i wyznaczonym czasie, ponadto mogą obrać sobie jeszcze inne dodatkowe postanowienie czy wyrzeczenie. Znakiem zewnętrznym uczestników grupy pokutnej są chusty fioletowe noszone na głowie lub w wyjątkowych sytuacjach założone na ramionach. Grupa pokutna wymaga szczególnego poświęcenia, szczególnej intencji. Tworzący tę grupę dzięki zewnętrznym znakom – chustom, stanowią między sobą szczególną wspólnotę. To pomaga trwać i pielgrzymować.